個人檔案~๏ juz dreamin' ๏~相片部落格清單更多  |  工具 說明 |
|
4 July ~๏ มึนงง ๏~เดือน มิ.ย. ที่ผ่านมามีอะไรเยอะแยะ
ทำให้ปวดหัวมึนงงไปหมด
เฮ้ออออ
ยังตั้งหลักไม่ติดเลย
สุ้ๆๆๆๆ
ย้ายไปเล่น Hi5 แหนะ
แอดมาเน้อ T.T
19 September ~๏ เนิ่นนาน ๏~ผ่านมาก็นาน..
แต่ดูเหมือนว่าเพิ่งไปไปมะวานเอง
เดือน ก.ย. นี้มีอะไรที่ต้องจดจำมากมาย..
5 ก.ย. วันเกิดโยะ
3 ก.ย. ครบรอบวันฝั่งย่าโยะ 1 ปี
7 ก.ย. วันเกิดไอ้บี
และวันที่ 10 ก.ย. ก็เป็นวันที่ปู่โยะ ตัดสินใจย้ายไปอยู่กะย่า T.T
พอเจอแล้ว.. ยิ่งสะท้อนใจ
เพิ่งไปหาที่ รพ. วันที่ 9 ก.ย. แหมบๆ
ยังคุย ยิ้ม หัวเราะกันอยู่เลย
พรุ่งนี้ก็ต้องจากกันซะแล้ว
คิดถึงบทความน้าเนกที่เคยอ่าน "อีกหน่อยเราก็ตายจากกันแล้วนะ"
ได้ใจสุดๆๆ....
ขอให้ปู่เจอย่านะคะ
คราวนี้ถ้าปู่ได้เจอกะย่าอีกครั้ง
ปู่ต้องดูแลย่าดีๆนะ อย่าทะเลาะกันบ่อยๆอีก
เค้าอยู่ทางนี้จะดูแลหลานปู่ หลานย่าให้ดีเอง
ปู่ ย่า ไม่ต้องเปนห่วงเน้อ หลับให้สบาย....
ถึง..อ้วน
เดือนนี้ก็ครบปีแล้วเหมือนกัน
ที่อ้วนคุยกะเขา
ที่เราเลิกกัน
ที่จะเปนแผลในใจเค้าตลอดไป....
20 August ~๏ แอ่วเหนือ ๏~P i Y o T r a v e l Z : ตอน พาแอ่วเจียงใหม่
กลับมาอักครั้งสำหรับการนำเที่ยวครั้งยิ่งใหญ่ ของมุคุเทศน์สาวสวย
(ที่เด่วนี้หน้าไม่ค่อยจะใส ทามมายม่ายรู้... สิวตรึมมมมม)
มาครั้งนี้ได้มีโอกาสไปประชุมวิชาการที่เชียงใหม่ 4-6 ต.ค.
โอ้วววว ช่างเหมาะ เลยถือโอกาสลาพักผ่อนซะเลย 8-10 [55555]
ทีแรกได้ชวนลูกทัวร์ทริปเกาะช้างไปด้วยกันอีก
แต่ไม่มีไผว่างเรยยยยย นอกจากนู๋บูส ซึ่งท่าจะอยากไปเอาการ -*-
เนื่องจากไม่มีคนไป ทำให้นู๋บูส.. อด
ขอโทษน้าน้องสาว ไว้เจ๊จะพาไปโอกาสหน้า
(สาเหตุที่สำคัญอีกอย่าง คือ เจ๊ ไม่มีตังค์อะ T.T)
และเนื่องจากคราวนี้ไม่มีตังค์ แต่ด้วยความอยากไปสุดๆน้าน....
ทำให้เจ้ต้องหาสปอนเซอร์รายใหม่
อิอิ.... แล้วก็เจอจนด้ายยยย
คนน้าน.. คือ ผู้บ่าวข้อยเอง
ที่พร้อมจะจ่าย พร้อมจะนอนเล่นรอในห้องตอนเจ้ไปปราชุม
ช่างน่าร้ากแต้ๆๆ
พอได้ปอนเซอร์
อิชั้นก็มีกำลังใจหาข้อมูลเที่ยวมามากมายยยยย
ดูจากกำลังแล้ว คงไม่ขับรถไปกัน
เพระเห็นว่าเส้นทางหฤหรรษ์+น่ากลัวตกเขามักๆ
ในเมืองเชียงใหม่เองก็ซอยมากมายยยย
วันเวย์ก็แยะ... คงม่ายรอด!!
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
*************************************
วันที่ 2 ต.ค 50
ประมาณ 2 ทุ่ม : ออกเดินทางจากอุดรธานี สู่ เชียงใหม่ ด้วยรถ VIP ของสมบัติทัวร์
กะว่าถึงโน่นคงเช้าพอดี
วันที่ 3 ต.ค. 50
เช้า : เข้าไปเชคอิน ที่ โรงแรมเซนทรัลดวงตะวัน เพระเป็นโรงแรมที่ใช้ประชุม
พักผ่อน อาบน้ำอาบท่า แล้วก็สักงีบบบบ >.<
เที่ยง : ว่าจะออกไปหาข้าวซอยกิน เห็นเขาว่า "ข้าวซอยอิสลาม" อร่อย
เลยว่าจะไปฝากมื้อเที่ยงที่นั่น
บ่ายๆ : เลยออกไปท่าเรือวัดศรีโขลง ว่าจะไปล่องแม่ปิงสักหน่อย
สนนราคาก็ 300 / คน ระยะเวลา 1.5 ชม.
เห็นว่ามีแวะกินข้าวเหนียวมะม่วง อะไรด้วยนี่แหละ
ฟังดูก็น่าสนใจดีไม่หยอก เลยว่าจะลองไปสักครั้ง
เย็นๆ : ไหนๆก็ไหนๆ วันนี้กะกินข้าวเคล้สบรรยากาศซะเรยย
ที่ The Good View หรือไม่ก็ River Side
เลือกร้านไหนก็คงต้องรอปอนเซอร์ตัดสินใจ คิคิ
ค่ำๆ : ไนท์บาซาร์ ไนท์บาซาร์ ไนท์บาซาร์ ไนท์บาซาร์ !!!!!!
วันที่ 4 ต.ค. 50
เช้า-เย็น : หมอเจี๊ยบประชุมวิชาการอะ
เย็นๆ : ว่าจะไป Night Safari กัน ค่าเข้าคนละ 250
แล้วก็หาไรกินกันที่นั่นเลยยย วันนี้คงกลับดึกแน่นอน
อยากดูไวๆจังแฮะ.....
วันที่ 5 ต.ค. 50
เช้า-เย็น : วันนี้ว่าจะไปทริปล่องแก่งแม่แตง
ติดต่อทัวร์ไว้แล้ว ไปกับเชียงใหม่แอดเวนเจอร์
น่าสนใจมิน้อยหละ ราคาก็พอสู้
บอกตรงนี้ไม่ได้ 55555 คนชื่อพี่จุ๊บบอกให้ปิดเปนฟามลับ...
(ไว้ไปมาก่อนเห้ออออ แล้วจะแฉ..... อิอิ)
เย็นๆ : พักซะหน่อย
ค่ำๆ : ไนท์บาซาร์ ไนท์บาซาร์ ไนท์บาซาร์ ไนท์บาซาร์ !!!!!! (อีกแว้ว)
วันที่ 6 ต.ค. 50
เช้า-เย็น : คุณหมอประชุมวิชาการ
เย็นๆ : ออกไปกินของหวาน "ทับทิมกรอบเจ๊อ้วน" กัน
ค่ำๆ : นี่เลย เห็นว่าต้องไปอะ "คุ้มขันโตก" เป็นบุฟเฟ่อาหารพื้นเมือง
เขาว่ามีการแสดงโชว์ด้วย
ที่ข้อยถูกใจซู้ด เห็นจะเป็นตอนท้ายควงกันไปรำวงได้ อิอิ
ท่าจะหนุกพิลึก ว่าแต่ปอนเซอร์ข้อยจะยอมรำวงกะข้อยบ่อน้ออออ..
วันที่ 7 ต.ค. 50
เช้า : ไปตลาดวโรรสซะหน่อย เห็นว่าที่นี่มีสัตว์ประหลาดขาย
555 เป็นน้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋ ของโกเหน่งอะ ไม่อยากพลาด -*-
แล้วคงต้องเชคเอ้าท์ หาโรงแรมถูกๆ หรูๆนอน (ถูก VS หรู)
ก็แหง หลังจากนี้ไปตังค์ตัวเองละนี่หว่า....
สายๆ : ว่าจะไปนอนโรงแรมแถบๆถนนคนเดิน อาจเลยขึ้นไปทางเหนือนิด
เพื่อให้ไป สถานีขนส่งช้าวเผือก ง่ายๆ
เชคอินแล้ว ว่าจะออกไปไหว้พระที่วัดพระสิงห์ แล้วก็วัดแถบๆนั้นแหละ
เที่ยง : ร้านเฮือนเพ็ญ คือเป้าหมายของเรา ...... เขาว่าหร่อย+ไม่แพง
บ่ายๆ : พักคลายร้อนสักกะหน่อย เอาแรงแข้งขา -*-
บ่ายแก่ๆ : ถนนคนเดินเท่านั้นครับเพ่น้องงงงงงง
แล้วก็คงหาไรกินแถวนั้นแหละ อุอุ
วันที่ 8 ต.ค. 50
เช้าตรู่ : ไปท่ารถช้างเผือก วันนี้จะไปดอยอินทนน อะ
สายๆ : น่าจะถึงจอมทองนะ เห็นเขาว่าต้องนั่งสองแถวขึ้นไปต่ออีก
ก่อนเที่ยง : พักเหนื่อย หาข้าวกิน
มีโปรแกรมว่าจะเดินชมตามเส้นทางศึกษาธรรมชาติ
แล้วลงมาไหว้พระธาตุ แล้วก็ลงไปเล่นที่น้ำตกวชิธาร
เย็น : คงต้องรับกลับแล้วหละ เด่วรถหมดเนอะ
ค่ำๆ : สงสัยต้องเหนื่อยมากแหง กินไรแถวนั้นละกัน แล้วก็นอน...
วันที่ 9 ต.ค. 50
เช้า : เขาบอกว่า ข้าวซอยลำดวนก็หร่อย เลยว่าจะไปกินดู
ลังเลอยู่ว่าจะย้ายที่พักอีกดีมั้ยยยย
ไปนอนใกล้ๆที่จะไปเที่ยว เอาแบบใกล้ๆสนามบินขากลับด้วยเลยดีมั้ยเนอะ
สายๆ : ไปดูช่วงๆ หลินฮุ่ย อิอิ ว่าจะไปดูเพนกวินด้วย
แล้วก็โคอาล่าด้วยหละ
เที่ยงก็คงกินไรในนั้นแหละ
บ่าย : ขึ้นดอยๆๆๆๆ ไปเยี่ยมชาวเขาที่ดอยปุย
อยากใส่ชุดแม้วถ่ายรูปอะ อิอิ
เผ่าไรก็ไม่รู้นะเนี่ย แต่อยากไปๆๆๆ
ขากลับแวะพระตดอยสุเทพ ไหว้ครูบาศรีวิชัยก่อน
แล้วเดินขึ้นไป เอ...รึจะนั่งกระเช้าดีน้อ กั๊กๆๆๆ
เหนเขาว่าพระธาตุดอยสุเทพ เป็นวัดประจำปีเกิดปีมะแมอ่า
ไม่ไปไม่ได้แย้วววววววว
เย็นๆ : แวะกินที่ "ผาลาดตะวันรอน" สุดถนนหลังมอ
เขาว่าสวย หร่อย ต้องไปๆ
ค่ำๆ : ไนท์บาซาร์ ไนท์บาซาร์ ไนท์บาซาร์ ไนท์บาซาร์ !!!!!! (ตลอด)
(ถ้ายังอยู่ที่เดิมนะ แต่ถ้าย้ายละก้อคงไม่ได้ไป)
วันที่ 10 ต.ค. 50
เช้า : กินเช้าที่โจ๊กสมเพชร
แล้วไปซื้อของฝากทีเป็นของกินที่ตลาดวโรรสดีมั้ยนะ
เที่ยง : เตรียมตัวเชคเอ้าท์ มาแวะกินอาหารอิตาเลี่ยนที่ เอ็ม ครุยซีน ดีก่อ
(กินกระจาย...)
บ่าย : ไปหนามบิน เตรียมตัวกลับ
เย็นๆ : ถึงอุดรอย่างปลอดภัย
ค่ำๆ : นอนคิดถึงอ้วน !!! แง้ๆๆๆๆๆๆ
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
*************************************
เป็นไงหละ เจอโปรแกรมทัวร์อันสุดยอดของเรา หุหุ
อยากไปด้วยอะเด้.....
ใครมีไรจะแนะนำก็เม้นท์มาได้เน้อ
จะได้ไปอย่างหนุกหนานเต็มที่
กว่าจะไปไปก็ตุลา
ใครเคยไปก็แนะนำด้วยน้า...
โดยเฉพาะเรื่องที่พัก มากมายเรยอะที่โน่นอะ
หาจนเลือกไม่ถูก...
(อยากได้แบบราคาไม่แพง สะอาด สะดวก สบายอ่า)
แล้วจาม่ายลืมพระคุณ...
ปล. เจ้รักบูสสุดใจ อยากให้ฟอร์มทัวร์เหมือนเดิมได้จัง แต่ไปครานี้ไม่สะดวกมากมาย
เอาน้องไปด้วยไม่ได้ อย่าโกรธเจ้นะ
สัญญาจะพาไปทะเลอีก สัญญาๆๆๆๆๆๆๆๆ
จะพาบูสไปเที่ยวปีละครั้ง ดีมั้ย..... รักฉะเหมอ
จากเพ่สาว
*จบ*
3 August ~๏ อีกหน่อยเราก็จะตายจากกันแล้วนะ ๏~วันก่อนนานมาแล้ว
เคยได้รับ Forward เมลเรื่องนี้มา
อ่านแล้วชอบจัง
อ่านแล้วทำให้รู้ตัวเองว่าต้องทำอะไรบ้างในวันๆนึง..
ถึงทุกวันนี้เวลารู้สึกว่าว่าง รึไม่มีอะไรทำ
ก็จะหยิบเมล (ปริ๊นท์ออกมาไว้) ฉบับนี้ขึ้นมาอ่านอีก
ทุกครั้งที่อ่านจบ...
ก็จะคิดออกว่าวันนี้ต้องทำไร ....
ถึง... มนุษย์โลก
 ::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::: คนเราอายุเฉลี่ย 60 ปี
1 ปี เท่ากับ 365 วัน แสดงว่าแต่ละคนมีเวลาบนพื้นโลก 21,900 วัน คิดปลีกย่อยไปกว่านั้นก็ 525,600 นาที ลองนับเป็นสัปดาห์ อืม......... ไม่เลวเลย 3,120 สัปดาห์ อุแม่เจ้า........แสดงว่า
เรามีโอกาสเที่ยวในคืนวันเสาร์สามพันกว่าครั้งเท่านั้นเอง !!!! คิดแบบนี้แล้วไม่กล้าดูนาฬิกา แทบเบือนหน้าหนีจากปฏิทิน เพราะมันไม่ต่างอะไรกับการนับถอยหลังเพื่อรอวันลาโลก... เปล่าเลยผมไม่ได้กลัวตาย..
และขอโทษที่หากเรื่องอาจไม่ค่อยขำ
แต่ตลอดเวลาที่ใช้เวลาอยู่บนโลกนี้มันน้อยมาก.. หากคำนวณในเชิงตัวเลข -*-
ยังมีหนังสืออีกหลายเล่มที่ยังไม่ได้อ่าน..
เพลงหลายเพลงที่ยังไม่ได้ฟัง..
หนังอีกหลายเรื่องที่ยังไม่ได้ดู..
ความรู้สึกในใจอีกมากมายที่ยังไม่เคยบอก..
พื้นที่อีกหลายล้านตารางกิโลเมตรที่ยังไม่เคยไป โอ๊ย..... กลุ้ม..!!
สองหมื่นกว่าวันที่เราได้รับมา มันน้อยเกินไปจริง ๆ
และที่น่ากลุ้มไปกว่านั้นคือ...ใช่ว่าทุกคนจะอยู่ถึง 60 ปี..
แน่นอน 1 ปียังเท่ากับ 365 วัน
นั่นแสดงว่าบางคนไม่ได้มีเวลาบนพื้นโลก 21,900 วัน หรอกนะ
อาจไม่ถึง 3,120 สัปดาห์ ซะด้วยซ้ำ
อุแม่เจ้า.. เทค 2
คืนวันเสาร์ที่จะได้ไปเที่ยวเหลือไม่ถึงสามพันวันแล้วเหรอเนี่ย..!!!!
คิดแบบนี้ต้องรีบยกนาฬิกาขึ้นมาดู
กางปฏิทินออกกว้างๆ
เพราะมันคือเวลาที่เราเหลือบนโลกนี้..
"นี่ชั้นกำลังทำบ้าบออะไรอยู่..." ไม่เลยน้องสาว
นี่ไม่ใช่ปรัชญางี่เง่าอะไรทั้งสิ้น
หากเป็นความจริงที่เราไม่ค่อยได้มองมัน..
เอาล่ะ.. งั้นสมมุติว่าทุกคนอายุ 17 ปี แปลว่าใช้ชีวิตมาแล้ว 6,205 วัน และผ่านคืนวันเสาร์มาร้อยกว่าครั้ง
ส่วนหน่วยนาทีนั้น ......
คำนวณเองบ้างซิว้อยย.....
เอาเวลาที่ใช้ไปนั้น หักลบกับเวลา (ที่คาดว่า) จะเหลืออยู่ ผลลัพธ์ที่ได้เราจะทำยังไงกับมันดี .....
แต่น่าแปลก หลายคนยังยอมทำงานน่าเบื่อ นั่งเอาหัวตากแอร์ไปวันๆ ยอมให้คนที่ไม่ใช่พ่อใช่แม่จิกหัวใช้ เพื่ออะไรบางอย่างที่เราเรียกว่า "เงินเดือน" บางคนทนเรียนอะไรก็ไม่รู้อยู่ 4 ปี ทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าชอบหรือเปล่า รู้แต่ว่าแม่ชอบ
ไม่ก็เห็นแค่ว่าเพื่อนเรียน.. เพียงแค่ตอบตัวเองไม่ได้ว่า กูจะเป็นอะไรดี.. บางคนแอบรักเขา ซุ่มเลิฟอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้ความรู้สึกที่ดีลอยไปหาคนอื่น แต่กลับปล่อยให้ใจตัวเองเหลืออยู่แต่ความรู้สึกต่ำต้อยได้ทุกวัน ทุกวัน ทุกวัน บางคนกินทิฐิเป็นอาหาร เก๊กใส่กันไปวัน ๆ ต่างฝ่ายต่างรอให้อีกฝ่ายง้อ มึงแน่ กูแน่ งอนการกุศล.. ประชดทำลายสถิติ เชิดหยิ่งชิงชนะเลิศ....ไอ้บ้า และอีกหลายคนนิยมกิจกรรม "ฆ่าเวลา" ชีวิตมันว่างจัด ขนาดต้องฆ่าเวลากันเลย บอกตรง ๆ เห็นแล้วอยากตบกบาล เอ็งกำลังทำลายทรัพย์สินที่มีค่าที่สุดที่มนุษย์ทุกคนพึงจะมี อีกหน่อยเราก็ตายจากกัน ...... แล้วนะ ลองคิดแบบนี้บ้าง ใช่แล้ว ....เราจะเกิดความเสียดาย เพราะเหลืออีกหมื่นแสนล้านที่เรายังไม่ได้ทำ ตายได้ไง หากฝันไม่สำเร็จ ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ยอมตาย
แต่ให้รีบทำทุกอย่าง ก่อนที่จะตาย...
ซึ่งจะเป็นวันไหนก็ไม่รู้...
และเมื่อเราไม่รู้ว่าเมื่อไหร่..
มาเตรียมรอรับวาระสุดท้ายของชีวิตกันดีกว่า
เอาแบบตายวันตายพรุ่งก็จะได้นอนตายตาหลับ
ใช้ชีวิตโดยคิดซะว่า... พรุ่งนี้ฉันจะตายแล้ว
ทำงานในสิ่งที่เรารัก เสมือนว่าพรุ่งนี้จะไม่ได้ทำมันอีก
ตามความฝันของเราไปสุดโต่ง ...ต้องรีบแล้ว เดี๋ยวตายนะ...เตือนแล้วไง
รักให้หมดใจ บอกเขาไปทั้งหมดที่ความรู้สึกมี
ส่วนจะรักหรือไม่รักกู ไม่สนว้อย ...เพราะพรุ่งนี้ชั้น(อาจจะ) ตายแล้ว ใช้เวลา (ที่อาจจะ) สุดท้ายที่มีต่อกันไว้
กอดกันเหมือนว่านี่เป็นการกอดครั้งสุดท้ายของเรา
นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้
เพราะอย่างน้อยๆ เราจะได้มีสีหน้าที่ยิ้มแย้มตอนให้สัมภาษณ์ยมบาล....
........ คนข้างบ้านเดินแป้นแล้นมาบอกข่าวดี ลูกสาววัย 23 กำลังจะแต่งงาน
ในมือมีซองสีชมพูพร้อมการ์ด
ลูกสาวอยู่ต่าจังหวัดกับคู่หมั้น
แม่เลยต้องมาแจกการ์ดเอง
เมื่อกี้ว่าที่เจ้าสาวเพิ่งโทรมาปรึกษาแร่องชุดแต่งงาน.....
หลังจากนั้น3 ชั่วโมงต่อมา เธอตาย........
แต่กว่าคนที่เป็นแม่จะรู้ข่าวร้าย ก็ปาไป 5 วัน
ซองในมือผม กลายเป็นเงินช่วยงานศพ ช่อดอกไม้ กลายเป็นพวงหรีด และทั้งหมดกลายเป็นแรงบันดาลใจ
ที่อยากจะบอกว่า... "อีกหน่อยเราก็ตายจากกันแล้วนะ"
อ้าว.... รู้งี้ยังจะมาอ้อยสร้อยอะไรกันอีก
รีบแยกย้ายไปใช้เวลาที่เราเหลืออยู่ไปทำทุกอย่างที่เรายังไม่ได้ทำ เดี๋ยวตายซะก่อน ....เสียดายแย่.... โดย น้าเน๊ก ..... เกตูเสพย์สวัสดิ์ ปาละกะวงศ์ ณ อยุธยา
3 July ~๏ แง่งๆๆๆ ๏~คิ ด ถึ ง กั น บ้ า ง ม้ า ย ย ย ย ย . . .
ตามคำขอค้าบเพ่น้อง...
แบบว่ามีคนถามมาว่า "ทำไมไม่อัพเปซเรยย"
ก็ช่วงนี้ชีวิตเรียบ.... ราบ.... นิ่ง.... เรื่อยๆ... มักค่า -*-
ย้ายมาอยู่บ้านก็ดี
เบื่อก็แต่บ้าน -*-
เอ๊ะไง...
ความรักก็คงตัวคับพี่น้อง
เคยเปนไงก็เปนงั้น
นอนไม่หลับไง ก็ยังไม่หลับอยู่อย่างนั้น
เหอะๆๆๆๆๆๆ
เศร้าใจ ...
การงานโดยทั่วไปก็แบบดี
มีพี่ทันตแพทย์หลายคน
ใจดีทุกคน
มีไรก็ช่วยเหลือ แนะนำ ให้คำปรึกษา
กิ้วก้าววววว ....
ที่เคยเครียดๆ อยู่คนเดียวก็ดีขึ้นทันตาเรยย
มีคนทักมาด้วยว่า "มาอยู่ที่นี่แล้วสวยขึ้น" อุอุ
น่าสนใจก็ตรงที่คนไข้ที่นี่
หัวหมอกันมักเรยยย
แบบว่ามีกั๊กบัตรคิวกลับบ้าน
แล้วมาตู่ว่าตัวเองมาตั้งนานไม่เรียกสักที
อู้วววว .. แบบนี้ก็มี
มีร้องรง ร้องเรียนกันด้วย
หมอเจี๊ยบก็เลยต้องปรับอารมนิสนึง
รมเสียก็ห้ามด่า -*-
ก็ดีเหมือนกัน ฝึกจิตฝึกใจ กั๊กๆๆๆๆ
จะมาน่ากลัวก็ตรงที่ รอง ผกก. (ตำรวจ สักยศ)
เรียกกันสั้นๆ ว่า "สว่าง2"
แบบว่า ฮี รีเควสทำฟันกะเรา
คือแบบหมอผู้หญิง สาวโสด
ซวยโคตรๆ
มา 2 ครั้ง ครั้งที่สามไม่ไหว
เครียดมากจนเก็บเอาไปนอนฝัน 555
เรยให้หัวหน้าช่วยหน่อย
ตั้งแต่เกิดมาก้ไม่เคยคิดว่าต้องแอบหนีคนไข้หัวซุกหัวซุน
โคตร "สะหยอง" คร้าบเพ่น้อง
วันก่อนรถหมดประกัน
ไม่เคยทำ ทำไม่เปน
เลยยุ่งมะรุมมะตุ้มกันไปหมด
แต่สุดท้ายก้ได้ทางออก
ใครอยากรู้เรื่องประกันรถตอนนี้มาถามได้ เหอๆ
ว่าแต่เพราะเรื่องเจ้า Lunar นี้แหละ
ทำเอาเราหมดตูดบักคัก
แห้งเหี่ยว กรอบแกรบ....
(อึงยึง อางยาง อึงยึง อางยาง)
ปล. 1. ขอให้สว่าง2 มีสุขภาพช่องปากที่แข็งแรง
ไม่มีอาการปวดฟัน เสียวฟัน หินปูนไม่ขึ้น
สาธุๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
2. ช่วงนี้คนไข้รักแฮะ -*-
ชอบโทรมารีเควสทำฟันกะหมอภาณุมาศ
ทั้งเด็กน้อย เด็กใหญ่ ผู้ถอกผู้เฒ่า -*-
อยากบอกว่า "ฉานม่ายช่ายดีเจ" มาขอทำฟันด้วยอยู่ได้
แง่งๆๆๆๆๆๆ
โปรดติดตามตอนต่อไปคร้าบ....
To be continued....
25 May ~๏ วานรนิวาส ๏~ ว า น ร นิ ว า ส ที่ รั ก . . .
และแล้วก็ได้เวลาย้ายกลับบ้าน...
แต่ก็แปลก รู้วึกหวิวใจจนบอกไม่ถูก
ก้แหง ล่ะ..
เป็นสถานที่แรกที่ทำงานนี่เนอะ
ได้เจออะไรเยอะมากมายก็ที่นี่
มีคนรักและให้เกียรติ จนทำเราเกือบบ้าอำนาจ 555
ไม่เหมือนสมัยที่เรียน
จำไม่ได้เระว่าเจอไรม้าง
แต่ถ้าย้อนเวลากลับไปสมัยเรียนได้
แบบว่า... ขอตายดีกว่า เหอะๆๆๆๆๆๆ
ทำงานที่นี่นะเจอเรื่องเครียดหลายอย่างเลย
แต่ก็อยู่ที่เราจะจัดการกะมันแหละ
อยากบอกพี่น้องที่ห้องฟันทุกคน...
ว่ารู้สึกว่าที่นี่เหมือนบ้านหลังหนึ่งเรยยย
มีพี่อ้วนเป็นแม่เฒ่า (อีเบ๊ะ)
มีพี่นิ และ พี่พร เป็นพี่สาวผู้ใจดี
มีนังวึ่งคนสวยเป็นน้องสาวแสนซน
มีพี่ตุ๊กติ๊กเป็นมือขวาและคนรู้ใจ -*-
มีพี่ช้างเป็นมือซ้าย
มีวราภรณ์เป็นผู้อำนวยความสะดวก
รักทุกคนหงะ
แบบว่าม่ายอยากย้ายเท่าไหร่เรยย
แต่ก็ต้องไป เพราะยังไม่พร้อม
เพราะยังไม่เก่งพอสำหรับวานรนิวาส
ถ้ามีฑอกาสก็อยากลับมาทำงานที่นี่
อยากให้คนวานรมีสุขภาพช่องปากที่ดี โดยเฉพาะเด็กๆ -*-
(รักเด็กเป็นบางวันค่า เอิ้กๆๆ)
วันแรกที่เดินเข้ามาใน รพ.
ยังจำได้ พ่อขับรถ 4 ประตู พามาทางเจริญศิลป์
มาถึงก็งงๆๆ ไม่รู้ห้องฟันไปทางไหน
วันนั้นใส่เสื้อสีชมพูกะกระโปรงสีน้ำตาล พายเป๋าหลุยส์แม่
เดินเซ่อๆพักนึง
พี่อ้วนก็มาทัก ว่าจะไปไหน ไรทำนองนี้
แล้วก็พาเรามาห้องฟัน
ตื่นเต้นมักๆ
ไม่รู้ต้องทำตัวยังไง
แต่ก็ดีที่เราผ่านวิกฤติปี 6 มา
ทำให้เรารู้สึกอยู่เสมอว่า
เราไม่ได้เหนือไปกว่าใคร
แต่นั่นมันก็มีข้อเสีย เพราะมันทำให้เราเครียดมากๆๆๆ
กลัวทำโน่นไม่ได้ นี่ไม่ได้ มากมายยย -*-
แต่ก็ผ่านมาได้ 1 ปี .....
จากนี้ไปก็จะเริ่มต้นอีกตอนของชีวิต..
1 ปีที่ผ่านมาเราขอให้ชื่อตอนว่า "วานรนิวาสที่รัก" ก็แล้วกาน
คิคิ
จากนี้ไปเราคงเกร็งไปอีกแบบ เพราะมีพี่ทันตแพทย์ทำงานด้วย 2 คน
กบในกะลาตัวนี้ กะลังจะออกนอกกะลาเดิม
ไปอยู่ในกะลา (รึป่าว) ที่ใหญ่ขึ้น
ตื่นเต้น... ต้องกลับไปอ่านหนังสือบ้างซะแล้วววว
โดยเฉพาะเรื่อง ฟันปลอม (ไม่ชอบโคตรๆ)
และโรคทางระบบ (จำไม่ได้สักที)
คิดถึงอ้วนเด้อ....
ปล. ความจริงเกี่ยวกับความรัก
"เมื่อไหร่ที่มีความรัก..
เราก็จะมีความหวังขึ้นอย่างเจิดจ้า..
และเมื่อไหร่ที่เรามีความหวัง..
ความผิดหวังก็จะรอเราอยู่.."
9 May ~๏ บ้าหลาย ๏~บ้ า แ ร ก [บ้าระห่ำ]
เป็นอะไรที่บ้าที่สุด บ้าอะไรหนะเหรอ....
กิ๊กิ๊ ก็บ้าทำตุ๊กตาถักไง ทำมันทั้งวัน.... หุหุ
ตัวแรกชื่ออกเชยนิดๆ
ตั้งชื่อเค้าว่า "น้องหมีที่แห่งนี้ยังมีรักอยู่"
ตัวที่สองชื่อ "น้องหมีฟ้าหม่น"
ตัวที่สาม "น้องหมีตาลหวาน"
ตัวที่สี่เป็นกุ๊ไก่ แต่ทำไปทำมาหน้าตาเหมือนแฮมเตอร์ O.o
ตัวที่สี่ชื่อ "น้อง JIAB โดกาปอง"
ตัวที่ห้า ทำให้โบสชื่อ "น้องบู้บี้"
ตัวที่หกให้บูสชื่อ "น้องแบ๊ว"
และเดี๋ยวคงมีตัวต่อๆไป......
ใครอยากได้ก็มาเม้นไว้ เดี๋ยวตามไปทำให้
อยากได้ตัวไรก็บอกไว้ด้วยน้า จะพยายามหาแพทเทินทำให้
ต้องขอบคุณกอยกี้ที่รัก ที่แนะนำให้ได้รู้จักงานอดิเรกนี้
เพิ่งรู้ว่าอ๊ะจริงๆแร้ว เราก็มีพรสวรรรรรรรค์...... คิคิ
แล้วต้องขอขอบคุณ "คุณครูฟอสสสส และผองเพื่อน"
ที่กรุณานำแพทเทินเยี่ยมๆ มาบอกกล่าว
(ม่ายอยากบอกว่า เข้าไปแอ๊บเอามาเพียบเรยยย)
ว่างๆจะเอารูปมาให้ดู คิคิ
บ้ า ที่ ส อ ง [บ้าสายฟ้าแลบ]
แบบว่า ได้ย้ายแบบไม่คาดฝัน...
อยู่ๆ สสจ ก็โทรมาบอกได้ย้านหงะ
ทำใจอยู่แร้วเชียว ม่ายรู้จะดีใจรึเสียใจ.....
กำเจรงๆๆๆๆๆ
บ้ า ที่ ส า ม [บ้าบอคอแตก]
เอาเป็นว่ายังเปนบ้าอยู่นะไอ้อ้วน.... เบื่อชีวิตหงะ
อยากหนีไปอยู่ไกลๆ รอส่ง อง กะ เหมะ ก่อน
มีแพลนว่าจะย้ายไปอยู่ใกล้ๆ ทะเลสักที
เอาแบบเงียบๆ สงบๆ ไม่วุ่นวายจนเกินไป
จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่นั่น...
แล้วก็จะนอนตายอย่างสงบที่นั่น (บ้าไปแล้วววว)
บ้ า ที่ สี่ [บ้าปลวก]
เรืองกำๆมีอยู่ว่า..
หลังจากที่ได้รู้ว่าต้องย้ายไปบ้าน
ก็เริ่มที่จะเก็บข้าวของ
ทันใดนั้นก็ปรากฎว่าพบเจอ "โคตรพ่อโคตรแม่ปลวก" มากมาย
มันขึ้นตู้เสื้อผ้าอะ
เซงมักๆๆๆๆๆๆๆ
เพราะลำพังมีปลวกยั้วเยี้ยก็ขี้เดียดจะตายอยู่แล้ว
นี่มานทำนิสัยแย่ๆ
มากินผ้าปูที่นอนใหม่ของเรา
แบบว่ากลั้นใจซื้อสุดๆ เนื่องจากแพง (ชุดละเกือบ500)
แบบว่านอนไม่หลับไง
กะซื้อมาเผื่อทำให้เกิดอาการง่วงนอนมั้ง
แต่เจ้ากรรมไม่ทันเอามานอน
ปลวกนิสัยเสียมากินเปนรูไปหมดแระ โกดโคตรๆอะ
นอกจากผ้าปูที่นอนยังมีเสื้อผ้า
โชคยังดีที่เสื้อผ้าที่มันกินไม่ใช่ตัวโปรด
และไม่ใช่ตัวแพง...... แล้วไป.....
มีอีกอย่างที่มันเลือกกิน...
นั่นก็คือ "เข็มขัดลดหน้าท้อง ต้นขา และต้นแขนของแม่"
แม่ให้มาเพื่อให้ลูกมีรูปร่างอันสวยงามแท้ๆ
ไอ้เวงปลวกเจือกมากิน เจาะเป็นรูเรยยย
ยังไม่กล้าบอกแม่ กลัวแม่ด่า
แต่ไม่ใช่ความผิดช้านนะ
ไอ้ปลวกแหละ เวงสาดๆๆๆๆ
ปล. ขอบคุณไอ้ป๋ามาก
ขนมแกอร้อย อร่อย วันหลังซื้อมาฝักหนูอีกน้า....
..The End..
29 April ~๏ อยู่ตรงไหน.. ในใจเธอ ๏~เคยรู้สึกเหนื่อยจนไม่อยากทำอะไรบ้างมั้ย..
อยากนอน.. ไม่อยากตื่นมารับรู้ความจริงที่เป็นอยู่...
เรื่องมีอยู่ว่า....
หลังจากที่เราไปเที่ยวเกาะช้างมา
ก็ทำให้ได้รู้ว่าจริงๆ เรายังรักผู้ชายคนนึงอยู่มากๆ
ถึงแม้จะพยายามตัดใจไปแล้ว..
แต่ความคิดถึงที่เกิด ทำให้เราสู้อุตส่าไปขอเขาคืนดี...
แล้วเขาก็บอกว่า "ไม่เหมือนเดิมแล้ว ให้รอก่อน จะรอเขาได้มั้ยหละ"
แน่นอนที่สุด เราไม่ตอบอะไร
แต่ก็เปนเหตุการณ์ซ้ำเดิม
เพราะครั้งแล้ว ครั้งเล่า ที่เราก็รอเขาได้มาตลอด....
จากวันนั้นถึงวันนี้..
ก็ได้รู้ความจริงอะไรมากมาย
จนอยากอ้วกออกมา ..
จนไม่อยากนอนตื่น ..
จนบางครั้ง รู้สึกอยากหยุดหายใจ..
เพราะมันเหนื่อยเหลือเกิน
ยิ่งต้องมานั่งทำร่าเริง เพื่อปิดความรู้สึก..
ยิ่งเหนื่อย....
ทำไมนะ คนที่บอกว่า "รักกัน อยากอยู่กะเรา"
เขาถึงทำกะเราแบบนี้...
เขายังคุยอยู่กะ "อีห่าก้อย" นั่น อยู่
เขาให้เหตุผลว่า พ่อแม่อีนั่น เปนนักเลง
เขาเลิกแบบหักดิบไม่ได้
มันจะเกิดปัญหา
เขาบอก เขามีแผนการณ์
ขอให้เราอดทน......
รู้มาว่า..
เขาโทรคุยกันตลอดเวลา
รู้มาว่าบางครั้ง เขาก็ไปเจอกัน
รู้มาว่า มีผู้ใหญ่บอกว่าเขามีเปนแฟนกะอีห่าก้อย
รู้สึกว่าเขาแคร์อีห่านั่นมาก
เราก็รู้สึกสับสนมากๆ
เพราะบางทีเขาก็บอกอยากเลิกกะมัน
บางครั้งเขาก็บอกสงสารมัน
บอกว่าในชีวิตมันเจอแต่เรื่องร้ายๆ
บางทีก็บอกว่า เขาไม่อยากเรียกนังนั่นว่ามัน..
ทำไมชีวิตเราต้องเจออะไรแบบนี้
มีคนเขาสงสารเราจับใจ
แต่ทำไมคนที่เรารัก เขาไม่สงสารเราบ้างเลย
เขาคิดอะไรของเขาอยู่กันแน่นะ..
เจ็บปวด ทรมาน จนรู้สึกได้ว่าเหนื่อยที่จะอ้าปาก
เหนื่อยที่จะเคลื่อนไหว
ตอนนี้เวลาอยู่คนเดียว คือ นอนเฉยๆ จริงๆ
ไม่อยากทำอะไร
จะคิดก็ไม่อยากคิด อั้นไว้...
จนกลายเปนอยากอ้วก....
อยากร้องไห้ดังๆ ก็ร้องไม่ออก...
มันชา..... ชาไปหมด.... เหอๆๆๆๆ
ตอนนี้ได้แต่รอ..
รอว่าเมื่อไหร่เขากะมันจะจบ
แล้วถ้ามันจบแล้วหละ
เราจะไหวเหรอ..
จริงๆ ที่ผ่านมาเราก็ลืมอดีตไม่ได้สักอย่าง...
และครั้งนี้ก็หนักสุด....
อยากหนีไปไกลๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
อยากหนีไปไกลๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
อยากหนีไปจริงๆ
แต่ทำไม่ได้
ทำไม่ได้สักอย่างที่อยากทำ..
ก็แค่อยากกลับไปเปนเหมือนเดิม
แต่ก้รู้ว่าทำไม่ได้...
ถึงวันนั้นเราอาจตายก่อน 555
ขอบคุณอาทิตย์มากนะ ที่คอยประคองความรู้สึกมาตลอด
แต่ก็ขอโทษมากๆด้วย เพราะเรายังลืมเขาไม่ได้จริงๆ
แล้วก็ยังรักเขามากด้วย...
ขอโทษนะ..
หวังว่าเรายังคุยกันเหมือนเดิมได้
ชีวิตนี้ก็ตลกเหมือนเพลง
ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไปได้..
คนที่ดี กะ คนที่รัก มันช่างต่างกันจริงๆ...
...The end...
13 April ~๏ โดน ๏~.:: ความเจ็บปวด ::.
ใคร...คนที่เคยรู้ใจ
รอยยิ้มที่เคยรู้จัก...
กำลังจะหายลับไปทุกที..
คำพูดที่ซึ้งใจ
ที่เคยว่ารักมากมาย
ไม่มีอีกแล้วนับจากนี้...
แต่คนจะไปก็ต้องไป
รักเท่าไหร่แต่ฉันคงทำได้เท่านี้...
ได้แต่ยินยอมรับความเจ็บปวด
และฉันจะอดทนแม้แทบขาดใจ
ไม่อาจจะวิ่งหนีความจริง
...ที่มันโหดร้าย
และพร้อมจะยอมเข้าใจความเปลี่ยนแปลง
จะอยู่เพื่อเรียนรู้ความเจ็บปวด
จะฝืนทนต่อไปแม้ไร้เรี่ยวแรง
และคงมีที่สักวันนึง..ฉันจะเข้มแข็ง
ถึงแม้ไม่รู้ต้องนานสักเท่าไร...
*******************************************************************************
.:: ฝันดี ::.
ในความคิดคนมากมาย..
การฝันดีทำให้มีความสุข และทุกเวลาที่ตื่นจะสดใส
ที่จริงฉันควรจะเป็นเหมือนๆ ใคร
ในทุกคืนที่หลับ....ที่ฝันดี
ตื่นมาก็ควรสุขใจ..
เป็นเพราะในเวลาที่คบเธอ
ไม่เผื่อใจว่าการแยกทาง.. มันจะเกิดกับเรา
ยิ่งฝันดีเท่าไหร่
ยิ่งคิดไปว่าเธอยังเหมือนเดิมอยู่..ไม่จากไป..
ตื่นเช้ามาเมื่อไรก็ปวดร้าว
ก็รับความจริงไม่ได้
ว่าฉันมันตัวคนเดียว
ว่าไม่มีเธอคนเดิมอีกแล้ว
จะทำหัวใจยังไงให้แข็งแรง
ในเมื่อยังต้องหลับ.. ต้องพบเจอกับคนที่ควรตัดใจ..
"เ ป็ น เ พ ร า ะ ใ น เ ว ล า ที่ ค บ เ ธ อ
ไ ม่ เ ผื่ อ ใ จ ว่ า ก า ร แ ย ก ท า ง .. มั น จ ะ เ กิ ด กั บ เ ร า"
"ยิ่ ง ฝั น ดี เ ท่ า ไ ห ร่
ยิ่ ง คิ ด ไ ป ว่ า เ ธ อ ยั ง เ ห มื อ น เ ดิ ม อ ยู่ ..ไ ม่ จ า ก ไ ป..
ตื่ น เ ช้ า ม า เ มื่ อ ไ ร ก็ ป ว ด ร้ า ว
ก็ รั บ ค ว า ม จ ริ ง ไ ม่ ไ ด้ ..
.. ว่ า ฉั น มั น ตั ว ค น เ ดี ย ว
.. ว่ า ไ ม่ มี เ ธ อ ค น เ ดิ ม อี ก แ ล้ ว ..
ปอลอ... (แบบแอบๆ)
1. รักอ้วนนะ
2. ไม่อยากตื่นนอนเรยยย
3. นอนไม่หลับช่วงนี้ติด Alprasolam ติดมาก็ราวว 4 เดือน กั๊กๆๆๆๆๆ คงต้องหาทางเลิก
4. ทรมานเด้...............................................................
.. The end ..
เกือบลืมปาย... อยากรู้มั้ยว่าเอลฟ์ประจำตัวเราชื่อไร
กิกิ๊....
ถ้าอยากรู้เข้าไปดูได้ที่ http://www.chriswetherell.com/elf//
ส่วนของเจี๊ยบชื่อ "Máraran Eärfalas"
ถ้าเรามีเอลฟ์ประจำตัวเจรงๆก็ดีดิเนอะ
จะขอให้เขาช่วยให้เราหายทรมาน
แบบนี้ไม่ไหว...
เพราะอีกหน่อยคงได้ตาย...
เพราะนอนไม่หลับ -*-
10 April ~๏ โอ้วทะเลแสนงาม ๏~ท ะ เ ล ท ะ เ ล้ ท ะ เ ล . . . .
เมื่อวันที่ 3-8 ที่ผ่านมา ได้ทีโอกาสเดินทางไปเกาะช้าง-ระยอง
ตามที่แพลนไว้ แต่ก็ไม่เป็นไปตามแพลน เอ๊ะ....ยังไง ????
รูปก็เอาลงไว้แล้ว ตามไปดูได้ หนุกหนานโคตรๆ
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
วันที่ 3 เมษายน
ก็ออกเดินทางจาก รพ.ไปรับโบส บูสที่บ้าน
แล้วก็เลยแวะไปรับลูกทัวร์ที่ขอนแก่น
ระหว่างทางไปขอนแก่นมีน้องหมานอนไส้แตกอยู่กลางถนน
ไอ้เราก็กะให้น้องหมาลอดท้องรถไปเพราะขี้เกียจเปลี่ยนเลนวิ่ง
แต่แล้ว......
กระดูกน้องหมาคงสูง รถเรามันโหลด T.T
เสียงดัง ครืดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
แบบว่ากระดูกปะทะช่วงล่างอะ
สุดเซง+แสนเศร้า...... ซ้ำหมาไส้แตก
ขอโทษนะน้องหมา...
ถึงขอนแก่น โดนัทช่วยขับรถถึงโคราช....
จากนั้นก็เปนหมอช่วยขับถึงเขาหินซ้อน....
เวรกรรมจึงตกที่ฉาน ขับจากเขาหินซ้อนไปถึงตราดเรยยยย
เหนื่อยบรรลัย
ไม่มีใครช่วยดูทาง ตอนนั้นจำไรไม่ได้
จำได้แต่ว่าขับตอนตีสามก่าๆถึงราวๆ แปดโมงเช้า นรกมักๆ
ใกล้ถึงท่าเรือ...
คงเปนช่วงที่เบลอสุดขีด
ขับรถชนไก่ตัวนึง
แบบว่าไม่ได้ตั้งใจ
รถขึ้นเนิน พอลงเนินก็เหนแล้วหละว่ามีไก่
แต่เบรคไม่ทัน
ประกอบกับคิดว่าไก่คงจะวิ่งหนีเหมือนหมา เหมือนนก
แต่มันวิ่งชนรถอะ
ดัง ปั๊ก..... เต็มๆ
จากนั้นก็เหนมันวิ่งเขาพงไป งืมงำๆ
คงจะเจ็บมาก........ T.T
ขอโทษนะน้องไก่
เจ๊ไม่ได้ตั้งใจ.................
ไปคราวนี้มือเปื้อนเลือดอะ แง้ๆๆๆ
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
วันที่ 4 เมษายน
ถึงท่าเรือตอนเช้าพอดี ไปขึ้นเรือที่เกาะช้างเฟอร์รี่
ลงเรือปั๊บดูเหมือนจะร่าเริง แต่ก็ร่าเริงไม่ออก
เพราะโดนลูกทัวร์ตอกย้ำตลอดทางว่า "ชนไก่"
แล้วก้ง่วงมักๆด้วยหละ -*-
ที่นี่ไม่มีรถสองแถววิ่งบ่อยๆเหมือนในเนทว่า
มันออกทุกชั่วโมง
พวกเราไปไม่ทันรถอะ ต้องรอรอบถัดไปอีกมาณชั่วโมง
นานเกิ๊น...
เลยตัดสินใจเหมารถไปรีสอร์ท
ตั้งว่า 500 บาทแหนะ
ทีแรกก็ว่าแพง
แต่พอไปนะก็เลยเข้าใจทันทีเรยยยย
คือแบบโคตรไกล โคตรเนิน โคตรๆๆๆๆ
อ้วกกกกกกกกก... วินเด้..............
ถึงที่พักก็ไม่ผิดหวังเท่าไหร่
บังกาโลก็สวยใช้ได้
แต่ว่าต้องมานั่งรอแขกเชคเอ้าท์
รอไปรอมาก็พอๆกะนั่งรอสองแถว
ก๊ากๆๆๆ ไม่รู้จะเหมารถมาไม
ก็เลยรอด้วยการกินข้าว กินส้มตำ แบบง่วงๆ -*-
ถึงที่พักก็ไม่ไหวแล้วหงะ
แต่ก็ยังพอมีพลังเหลือลงไปเล่นทะเล
หาดที่นี่ก็สวยใช้ได้ทีเดียว
สงบดี คนไม่พลุกพล่าน
มีชิงช้าให้เล่น มีเก้าอี้ให้นอน.....
เจี๊ยบไม่ได้เล่นน้ำ แต่โบสกะบูสนี่เล่นแต่เช้า...
เที่ยงแล้วกลับไปอาบน้ำ
กะว่าจะออกไปกินข้าวกัน
แต่ไม่ไหวแร้ววววว
พลังหมดสนิท
จึงหมดสติคาเตียงไป
ไม่ได้ออกไปกินไรกะใคร
ม่ายไหวเจรงๆ
โดนัทจึงรับหน้าที่ดูแลน้องๆ
แล้วก็ไปหาทริปดำน้ำ...
บ่ายๆก็มาสลบเหมือดกันทุกคน
ตอนเย็นออกไปจองทริปดำน้ำ
ได้มาทริปนึง
ต่อเขาจาก 900 เหลือ 850 ที่ร้าน OK driving
ร้านเพ่เขาอยู่หน้าที่พักเรา
ใจดีมักๆๆ มีทริปเที่ยวเยอะแยะให้เลือกด้วย
เลยถามเพ่เขาถึงร้านอาหารหร่อยๆ
เพ่เขาบอกเดินไปกินร้านเพื่อน อร่อย+ถูก เขาว่างั้น
ตกเยนมาเล่นทะเลกัน
ดำผุดดำว่าย หนุกหนานกันใหญ่
ค่ำนี้ไปกินอาหารร้านเพื่อน
เป็นร้านซีฟูด...
หร่อยใช้ได้ทีเดียว
กินไปหมดพันเศษๆ อิ่มๆๆๆ
ค่ำนี้ก็สลบกันไป
นอนเอาแรงเตรียมไปดำน้ำพรุ่งนี้
ปล. ทีแรกกะไปพายเรือดูหิ่งห้อย
แต่พี่โอเคเขาบอกว่าเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมีแล้ว
เพราะไม่ค่อยมีต้นลำภู มันไม่มีที่อยู่
อีกอย่างเป็นคืนเดือนหงาย
มองไม่เห็นหรอก
กรรมเจรงๆๆๆๆ อดเยย
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
วันที่ 5 เมษายน
เช้านี้ตื่นมาด้วยพลังเต็มเปี่ยม
ออกไปกินอาหารเช้า ได้คูปองมา 4 ที่
เลยต้องแบ่งกันกินกะโบสกะบูส
อิ่ม+หร่อย+รักกันพี่น้องสามคนมากขึ้น อิอิ
แล้วก็มีรถมารับไปท่าเรือไก่แบ้ ไรสักอย่างนี่แหละ
เพื่อขึ้นสปีดโบทไปดูปะการัง 4 เกาะ
ทีแรกก็ตื่นเต้นอยู่หรอก
แต่พอเรือออกไปได้สักพัก
โอ้วววว......... วินเด้..............
จะอ้วกหงะ
เกาะที่ไปดูตอนเช้าก็มีเกาะยักษ์ใหญ่ ยักษ์เล็ก
ทีแรกไม่กล้าลงน้ำ
เพราะว่าดำน้ำไม่เปน แล้วก็กลัว.....
แต่อยู่บนเรือจะอ้วกอะ
เลยลงน้ำดีกว่า....
สองเกาะแรกนี่ไม่ค่อยได้ดำเต็มที่
เป็นช่วงฝึกดำมากกว่า
ฝึกใช่สนอกเกิ้ล......
หายใจไม่เป็น
แต่พอทำได้ก็ อืมมมมม สวยแฮะ
ปลาเพี๊ยบเลย
เอาหนมปังไปเลี้ยงปลา ปลาแหมาตรึมเรยยย
มันตอดพุงเราด้วย
สงสัยคิดว่าเปนอาหาร....... กำเจรงๆ
แล้วอาการวินเรือ วินคลื่นก็เริ่มหนักขึ้น
อยากอ้วกมากๆๆๆ แต่โบสอาการหนักว่า
หน้าเหลืองไปเรยย
เที่ยงสักที ดีใจมากๆๆๆๆๆๆๆๆ
เพราะคนเรือพาขึ้นแผ่นดิน
"ไอ นี้ด แลนด์ๆๆๆๆๆๆ"
ขึ้นเกาะปั๊บอิโบสวิ่งไปอ้วกกะฝรั่งคนนึง
5555 เปนฝรั่งก็วินได้
กินข้าวกล่องกะไรไม่รู้ กินไม่ค่อยลง จะอ้วก
ตามด้วยแตงโม กะหมากนัด
ที่นี่เป็นชายหาดเกาะรัง
สวยโคตรๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ทรายขาวละเอียด น้ำก็ใส้ใส คลื่นก็แรงกำลังดี
เศษปะการังสวยๆเต็มไปหมด
มีความสุขมากเรยยยยยยย
พักสักครู่ก็หายวิน
ลงไปเล่นน้ำกะน้องๆ
สุดยอด......................
โดนัทไปถามพี่คนเรือเพื่อให้ทิ้งพวกเราไว้ที่นี่
เยนค่อยมารับ แต่พี่เขาบอกไม่ได้แวะกลับมาแล้ว
อยากเล่นน้ำที่นี่ต่อจัง.....
บ่ายนี้ไปดูปะการังต่อที่เกาะทองหลาง
โห... สวยใช่ย่อย
สวยมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เหมือนในทีวีเลย ปลเยอะแยะไปหมด
ปะการังหลากสี..... เยอะมากด้วยยยย
ดำไปดำมา เอ๊ะ... ชักเริ่มอยากอ้วก
ไม่ไหวแย้ว ตาลายสุดๆๆๆๆๆๆ
แต่มีกำลังใจ เพระหันไปเหนอิโบสอ้วกเอาๆ
อ้วกใส่น้ำ.......... ปลาก็มากินอ้วก......
โอ้ยยย อ้วกกูจะแตกด้วย...........
เกาะสุดท้ายเขาพาไปเกาะหวาย
โชคดีที่ที่นี่มีชายหาด...
ก็เลยไปนอนพักที่ชายหาด
ทรายที่นี่สวยหงะ
เหมือนถั่วบดเรยยยยย
นอนไปนอนมาก็นึกอยากกินก๋วยเตี๋ยว...
แล้วก็เนยถั่ว.......
พอมีแฮงก็โดดลงน้ำ
น้ำที่นี่ก็ใสมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
สวยทีเดียวหละ ค่อยหายเหนื่อยหน่อย...
แล้วก็ได้ถึงเวลากลับ
โคตรๆเลยไม่อยากขึ้นเรือเรยยยยยยยยย
แต่ขากลับไม่อ้วกแฮะ
คนเรือพาไปแวะให้อาหาร (เศษเปลือกผลไม้ที่กินเหลือ)
ไปที่เกาะไรไม่รู้ แต่เรียกว่าเกาะลิง
เพราะลิงเยอะไปหมด มารอรับอาหาร
ตื่นเต้ลลลลลลลลลล.....
เยนนี้แวะกินส้มตำไก่หมุนร้านตุ๊กตา
หร่อยดี.... ^^
กลับที่พักอาบน้ำ
แล้วก็ไปกินอาหารร้านเพื่อน (อีกแล้ว)
คืนนี้นอนกันแบบหมดพลัง.... ฟี้ ฟี้ ฟี้....
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
วันที่ 6 เมษายน
ตื่นเช้ากินข้าวแล้ว ก็ไม่รู้จะไปไหน
เลยพากันเดินไปหาพี่โอเค
พี่โอเคก็แนะนำหลายที่
แต่พวกเราตัดสินใจไปเล่นน้ำที่หาดทรายขาว
พากันไป... เล่นน้ำ อาบแดด นอนเล่น...
จนประมาณบ่ายสอง
หาดที่นี่ก็สวย ทะเลก็คลื่นแรง
ผู้คนพลุกพล่าน
ของขายเยอะ.....
บ่ายแก่ๆก็พากลันกลับไปอาบน้ำอาบท่า
กินเหล้าถัง... (เหล้า+กะทิงแดง+สไปรท์+มะนาว)
เพื่อเตรียมออกไปหากินเยนที่บางเบ้า
เหมารถไปกลับ 600 ก็พี่โอเคอะแหละหาให้
ก็ถือว่าถูกกว่ารถสองแถว เพราะเขาเหมาราคาพันนึง
ตอนไปนั่งหน้ากันหมด
แต่ปรากฎว่าเมารถกันระนาว
เพราะเส้นทางหฤโหด......... ได้จังหวะรถจอด
ขอมานั่งหลัง วิวสวยจนลืมวิน.....
มีช่วงนึงรถดับ... โคตรหวาดเสียวรถไหลลงเรยยยย
พอถึงบางเบ้าเราก็ไปหาร้านกิน ได้เปนร้านเรือไทย
อาหารก็หร่อยใช้ได้ แต่ก็ไม่สุด...
แบบว่าอุดส่ามา มานไม่สุดอะ...
สองข้างทางมีของขายเพียบเรยยย
เราได้จี้ดอกไม้มาอัน
สีฟ้า น่ารั้กน่ารัก...
วันนี้เล่าประสบการณ์ลึกลับ หวาดเสียวกัน
เล่ากันจนหลับ
สงสารแต่บูสร้องไห้เพราะกลัว .....
โอ่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เอ่เอ้............
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
วันที่ 7 เมษายน
ตื่นสาย กว่าจะอาบน้ำเสร็จกินข้าว จัดของก็10โมงก่าๆ
เดินทางออกจากเกะด้วยการเหมารถพี่มะวาน
ไปท่าเรือ500บาท.........
เพราะขี้เกียจรอรถคิว
เช่นเคย.... พอรถออกก็วินตึ๊บ.... อ้วกๆๆ
ขึ้นเรือกลับก็ยังวิน......
โอ้ยยยยย ทรมานแท้เด้อ....
ถึงฝั่งแล้ว.... เย้ๆๆๆๆ
มองไปที่เกาะช้างก็คิดถึง
จะกลับมาอีกนะ......
เอาของขึ้นรถแล้วก็ออกเดินทางไประยอง
แวะซื้อมังคุดกะลองกองไปกินด้วย
คืนนี้จะพักกันที่ปะการังรีสอร์ท
สวยดี หาดเปนส่วนตัว ทะเลสวย คลื่นแรง น้ำสะอาด
แถมเขาให้ทำอาหารกินเองด้วยได้
ค่าเช่าเตา+สถานที่ก็500
พักนิดนึงก็พากันไปบ้านเพ เพราะอยู่ไม่ไกลกันมาก
ซื้อกุ้งจัมโบ้ กุ้งไข่ ปูนึ่ง หอยแครง หอยเซลล์
น้ำเปล่า สไปร์ท โซดา มะนาว
มาถึงก็ล้างๆๆๆๆ แล้วก็เผาๆๆๆๆๆๆ
กินกันอย่างแซบ
คิดถึงพ่อแม่โคตรๆ อยากพามา....
คืนนี้นอนกันไม่ค่อยหลับ
เพราะดูเหมือนว่าจะมีอะไรไม่ชอบมาพากล
อยู่ที่หน้าจั่วห้องนอนผู้หญิง
เลยพากันย้ายไปนอนกองกันห้องนึง
อึดอัด คับ แคบ
แต่ก็หลับเพราะอุ่นใจ หุหุหุ
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
วันที่ 8 เมษายน
ตื่นสายกันมากๆ
ออกไปบ้านเพหาซื้อของฝากก็เกือบเที่ยงละ
ซื้อของฝากกันเยอะมาก
เกือบเอาขึ้นรถไม่ได้ ....
วันนี้เราไม่แวะกินไรไหน
เพราะจุดหมายเราคือ เดอะมอลล์โคราช
ไปกินฟูจิๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
แล้วเราก็ขับรถไปๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ถึงโคราช4โมงเยนกว่าๆ
ตรงดิ่งไปฟูจิ
สั่งๆๆๆๆๆๆๆ อิ่มโคตรๆ หมดไปสองพันกว่าๆ
คืนเงินหมอ500 ที่เหลือค่าน้ำมัน1000
อิ่มหงะ อิอิ
แทนที่จะรีบกลับ
สาวๆกลับเดินชอปกันที่โคราชต่อ
ก่าจะออกมาก็ราวๆ6โมง
แล้วก็กลับขอนแก่น
ไปส่งลูกทัวร์ที่ขอนแก่น
ขาเข้าไปส่งน้องไปไหว้เจ้าพ่อมอด้วย
กลับออกจากขอนแก่นสี่ทุ่มกว่าๆ
ถึงอุดรแวะรับบี
แล้วก็กลับบ้าน
ง่วง+เหนื่อย..........
จะหลับแล้ว.....
ป ล . จ า ก ก้ น บึ้ ง ข อ ง หั ว ใ จ . . .
"ช่วงที่ผ่านมา 5 วัน
ทำให้เข้าใจหัวใจตัวเองมากขึ้น
ถ้าการที่คิดถึงใครเวลาที่เรามีความสุขที่สุด
แปลว่าเรารักคนคนนั้นหมดหัวใจแล้วละก็....
ก็ชัดเจนในคำตอบที่สุดแล้ว...
เพราะเราคิดถึงเขาคนนั้นตลอดเวลา
อยากให้มาอยู่ด้วยกันที่ตรงนี้
ถึงแม้จะเศร้า... ที่มันอาจเป็นไปไม่ได้
แต่อย่างน้อย... ก้ได้ยิ้มเมื่อเวลาคิดไปเองว่า..
เขามาอยู่ตรงนี้.. ที่ข้างๆ...
มาหัวเราะเยาะตอนเราเมารถ
มาด่าว่าเราถ้าเรายุ่งวุ่นวายกะเขามากไป -*-
มาจับมือเวลาเจออะไรสวยๆ
มาแย่งกันกินอาหารทะเล
มา..........................
แค่คิดถึงก็พอเนอะ...."
คิ ด ถึ ง ไ ด้ ยิ น มั้ ย ย ย ย ย . . .
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
1 April ~๏ กุ้มจาย ๏~ก็ ชี วิ ต มั น เ ศ ร้ า . . .
"ขอบคุณความเครียด
ที่ทำให้ฉันได้มีเวลาที่ดีกับเขามากขึ้น"
โอ้ววว... (จำมาจากโมษณาจ๊ะ)
24 March ~๏ มัคกุเจี๊ยบ ๏~ เ ก า ะ ช้ า ง - ร ะ ย อ ง โดย PiYo Travelz..
ขอเชิญทุกท่านที่ซื้อทริปนี้ดื่มด่ำหรรษาไปกับการพักผ่อนชมธรรมชาติกับเรา
โดยมัคกุเทศน์สาวแสนสวย น่ารัก จริงใจ มีเสน่ห์... มัคกุเจี๊ยบ..
ตลอดเส้นทางการเดินทางอันแสนอบอุ่น ในบรรยากาศเป็นกันเอง
ด้วยรถยนต์ส่วนบุคคล Civic 2006 / Sattelite silver
ระหว่างวันที่ 3-9 เมษายน 2550
3 เมษา :: มัคกุเจี๊ยบเดินทางออกจาก รพ.วานรนิวาส สกลนคร หลังลงเวร
จากนั้น แวะรับผู้โดยสารโบส ที่ร้าน เจ.บี. ไฮเทคเซนเตอร์ สว่างแดนดิน
พร้อมแล้วเดินทางต่อไปรับผู้โดยสารบูส จุ๊บ โดนัท หมอ ที่ จ.ขอนแก่น
แล้วก็มุ่งตรงสู่ จ.ตราด ตลอดเส้นทางอันมืดมิด ด้วยเสียงเพลงอันไพเราะ
และโชเฟอร์จำเป็น (ใครขับรถเป็นก็มาขับ เปลี่ยนกันไปเรื่อยๆถ้าง่วง)
ระหว่างทางอาจมีหลงทางบ้าง อย่าตกใจ
เพราะเป็นการกางแผนที่ไปตามทางหลวง
รับรองได้ว่าท่านจะไม่เคยระทึกอะไรขนาดนี้มาก่อน..
+::+::+::+::+::+::+::+::+::+::+::+
4 เมษา :: หากไม่ผิดพลาดคณะทัวร์น่าจะถึงท่าเรือตอนเช้า
จัดแจงยืดแข็งขาก็ลงเรือข้ามไปเกาะช้าง.........
ถึงเกาะช้างแล้วก็นั่งรถไปลงที่พัก แล้วพักผ่อนตามสะดวก
ส่วนมัคกุเจี๊ยบคงอาบน้ำ แล้วก็โทรบอกพ่อกะแม่ว่ามาถึงเกาะช้างแล้ว
เที่ยงนี้หลังจากหาไรกินแล้ว ก็ให้คณะทัวร์พักผ่อนตามอัธยาสัย
มัคกุเจี๊ยบจะออกไปหาข้อมูลท่องเที่ยว
บ่ายแก่ๆ คงได้มีการนำเสนอข้อมูล และร่วมกันตัดสินใจ
บนพื้นฐานของการมีส่วนร่วม เพื่อให้การท่องเที่ยวครั้งนี้เกิดความเข็มแข็ง
มีความสนุกสนาน เพลิดเพลิน และรู้สึกเป็นเจ้าของทุกฝ่าย....
ว่าแล้วก็น่าจะได้แผนทัวร์คร่าวๆ
เย็นนี้อยากไปพายเรือดูหิ่งห้อยจัง...
+::+::+::+::+::+::+::+::+::+::+::+
5 เมษา :: หลังอาหารเช้า คงจะได้ทริปดำน้ำที่ดีที่สุด แล้วก็พาลูกทัวร์ออกทะเลกว้าง
ดำผุดดำว่ายดูชีวิตใต้ทะเลแบบสนอคเกิล คาดว่าวันนี้คงออกทะเลกันทั้งวัน
ดำน้ำดูปะการังให้หายค่องจายปายเรยยยยนะ นู๋บูสซิลลี่...
เย็นนี้คงเหนื่อยกันแล้ว กะว่าจะไปหาร้านนั่งกินอาหารทะเล ลมเย็นๆ
อาจเป็นพวกแนวกระเพราปลาหมึก ไม่ก็พวกต้มยำทะเลรวมมิตร กั๊กๆๆๆๆ
เอาน่า.. มุคกุเจี๊ยบ จาพาไปกินอาหารทะเลเท่ๆ สักมื้อแหละค่า
ค่ำคืนนี้เซทขาตีดรำมี่กันซะหน่อยดีมะ นู๋โบสซาร่า...
+::+::+::+::+::+::+::+::+::+::+::+
6 เมษา :: เช้านี้หลังอาหารเช้า อยากออกเดินทางไปท้ายเกาะ
ไปดูหมู่บ้านชาวประมง แล้วก็กินอาหารทะเลตอนเที่ยง
บ่ายๆ ว่าจะไปนั่งช้างดูวิวทิวทรรศน์ของป่าที่นี้
ขึ้นช้างไปเที่ยวเขาสักวัน ดูป่า..
เห็นเขาว่ากันว่าที่นี้ป่าสมบูรณ์
เป็นป่าดิบชื้น.. แต่คงไม่ขนาดเดินป่าลึกหรอก
เอาแค่เบๆ ก็พอ นั่งช้างด้วย ไม่เดิน มุคกุเจี๊ยบเหนื่อย เย็นๆ ก็คงกลับที่พัก เพื่อทำกิจกรรมทางน้ำ
ไม่ว่าจะเปนพายเรือคยัค เจทโบท เจทสกี เรือใบเล็ก อื่นๆๆๆๆ
วันนี้กะจะแอ๊บเป็นชาวต่างชาติ แต่งตัวน่ารักๆเดินตามชายหาด
อาบแดดให้ดำเปรี้ยง จะได้ไม่มีใครจำได้ ก๊ากๆๆๆ
อยากรู้จางว่าพระอาทิตย์ตกที่ไหนสวย จะตามไปดู
คืนนี้อยากออกไปตกหมึกจัง ทะเลตอนมืดๆ จะเป็นไงน้อ..
แล้วคืนนี้จะได้ปลาหมึกมากี่เท่าไหร่กัน..
+::+::+::+::+::+::+::+::+::+::+::+
7 เมษา :: วันสุดท้ายที่เกาะช้าง น่าจะตื่นแต่เช้า
แล้วก็คงได้เวลาปิ๊กฝั่ง ไปหากินเช้าในเมืองตราด
อิ่มกันแล้วก็คงขับรถต่อไปราดแม่รำพึง ระยอง
หาที่พักต่อ...
ระยองแถบๆ นี้มีไรให้เที่ยวบ้างน้า...
มุคกุเจี๊ยบอยากไปสวนผลไม้มักค่า...
แวะหาซื้อของฝากกันดีมั้ย เพราะเดี๋ยวก็กลับแล้ว แล้วเย็นนี้เปลี่ยนบรรยากาศเล่นน้ำเกาะมาเล่นน้ำหาดซะบ้าง
(เย็นนี้เดินเล่นทะเลกันสองคนมั้ยคะ)
คืนนี้นอนระยองคืนนึง ไม่ทำไรแย้ววว...
หลับพักผ่อนเอาแรง พรุ่งนี้เดินทางทั้งวัน
สู้ๆนะค้า...
+::+::+::+::+::+::+::+::+::+::+::+
8 เมษา :: เดินทางกลับด้วยความหรรษาเช่นเคย
บอกเล่าประสบการณ์
แวะไหนก็แวะได้ตลอดทาง..
เพื่อเก็บความทรงจำ..
ว่าครั้งนึงเราเคยเดินทางร่วมกัน..
เคยกิน เยี่ยว เที่ยว ขี้ -*-" ร่วมกัน..
ขอให้เจริญ เจริญ.... นะค้า..
แวะส่งผู้โดยสารที่ขอนแก่น
แล้วเลยกลับมาบ้าน
มุคกุเจี๊ยบก็เตรียมตัวกลับสู่โหมดปกติ
เข้าสู่ชีวิตคุณหมอฟันเช่นเดิม
ช่างเศร้าอารายเช่นนี้
เก็บตังค์รอเดินทางทริปใหม่..
เอาวะ.. ชีวิตไม่สิ้นก็ต้องดิ้นกันไปแหละน่า..!! สู้ๆ!!
+::+::+::+::+::+::+::+::+::+::+::+
ปล. แล้วจะเก็บรูปมาฝักนะค้า..
To be continued...
19 March ~๏ ทำบุญ ทำบุญ ๏~ฮ่า ฮ่า ฮ่า ....
ว่าแล้วก็ตัดสินใจกลับมาอัพเปซอีกครั้ง
ช่วงที่ผ่านมามีเรื่องเยอะแยะเลย
สุก เส้า เหงา เซง.. ครบทุกรสชาติ
เริ่มจากสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา
ได้มีโอกาสไปปล่อยสัตว์ที่ขอนแก่น
ปล่อยไปเยอะมาก ..
เลยได้บุญหนัก เพราะเมื่อยปายทั้งตัว
-*- ไปปล่อย 11รด มาหงะ..
กั๊กๆๆๆๆๆๆๆๆ
ไปที่ยูบาร์ กะ ผบ.
หนุกเจรงๆๆ คุณยายสายเดี่ยวยังอาย เหอะๆ
ก็ได้มีการพูดคุยกะท่าน ผบ.
พวกเราตัดสินใจจะไปกันอย่างน้อยเดือนละครั้ง O.o
ช่วงที่ผ่านมาติดซีรีส์เกาหลีสุดๆเลย
"มายเกิร์ล รักหมดใจยัยกะล่อน"
โซลกงซาน หล่อมักค่า..
ให้เต็มสิบเลย กรี๊ดๆๆๆๆๆ
แบบว่าดูมาราธอนมาก 3 วันจบ เหอะๆๆ
เล่นเอาไม่ได้หลับไม่ได้นอน
ตาตูบมาทำงานทุกวัน
สุดท้ายย...
Doom Doom ไม่ได้ช่วยอารายอิโบสเรยยยย...
น่าสงสารโคตรๆ
บอกแล้ว ยุงกัดสองแผลเล็กๆ
ทายาหม่อง 2-3 วันก็หาย
ก๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
.:::::::::::::::::::::::::::::::::.
 กรี๊ด ~~ !!ปอลอ...
1. จะสองเดือนละนะคะ ที่เราคุยกัน คิดถึงจังเลยหง่า...
2. ไม่ได้อยากเป็นคนไม่ดี แต่เธอเอาแต่ทิ้งฉันไว้ข้างหลัง...
3. บูสซ่ารา ม่ายรักเจ๊แร้ววว รักแต่อิโบส เจ๊ใหญ่งอนแร้ววว...
4. ถังแตก หมดตูด... เงินหมดดดดดด ทามงายดีน้อ
5. อ่านปากของฉันนะ ว่า ".." !!!
To be cotinued...
11 November ~๏ ไดใหม่ ๏~เปลี่ยนที่ระบายรมใหม่แล้วนะ ต่อไปคงไม่ค่อยมาอัพสเปซแล้วหละ T.T http://www.juzdreaming-juzdreaming.blogspot.com/ 18 July ~๏ กาลครั้งนึง ๏~
สเปซครบรอบ 1 ปี แล้ว !!!! โอ้วว เรามีสเปซเป็นของตัวเองมา 1 ปีแล้วเหรอเนี่ยว้าวววว.... งั้นเดือนนี้ ว่างๆจะมาทำสเปซให้สวยเลย คิคิ ว่าแต่วันเวลานี่ผ่านไปไวจริงๆเลยเนอะ ย้อนกลับไปนั่งคิดถึงวันที่หัดทำสเปซครั้งแรก เล่นเอาแทบกระอักเหมือนกัน ตอนนั้นถามคนโน้นที คนนี้ที 5555 วุ่นไปหมด เฮ้ออออออ... แก่ขึ้นอีกปีจนได้
ไม่รู้ที่อื่นอากาศเป็นยังไงแล้วบ้าง แต่ที่ที่เราอยู่ตอนนี้เริ่มหนาวละหละ อู้ยยยยย... อากาศเย็นจัง มันเย็นหัวอะ -*- แล้วตอนนี้ก็อยากกินน้ำผลไม้ที่ชายละเท ลมพัดเย็นๆ เฮ้อออออ... คงต้องหาเวลาไปบ้างละหละ
เมื่อเช้าตื่นสายมากๆ 8.02 โอ้วววววว วิ่งตาลีตาเหลือกลงไปแปรงฟันล้างหน้า แบบว่านัดคนไข้มา 8.30 น. -*- ฝนตก ลมเย็น ฟ้ามืด อากาศเลยน่านอน จำได้ว่าก่อนสะดุ้งตื่นนั้น ฝันว่าไปบนภูเขา อารมณ์เป็นวัดอะ ก้ได้มีโอกาสไปไหว้พระ แล้วก็รูปปั้นเจ้าแม่กวนอิม แต่แปลกที่รูปปั้นนั้นกลับขยับได้ โอ้ววว ในฝันน่าตื่นตาตื่นใจมากๆ คนก็เยอะ ... แล้วอยู่ๆ เราก็สะดุ้งตื่น -*- แล้วก็พบว่าฝันไป แถมตื่นโคตรสายอีกตะหาก ยังไงก็ฝันดีละว้า...
พยายามระลึกว่าในฝันอะ มี ตัวเลข รึปริศนาธรรม อะไรรึป่าวว จะเอาไปซื้อหวย แต่ก็นึกไม่ออก อดเลยอะ !!! (ถ้านึกออกนะ สงสัยจะได้เป็นคุณนายสมใจนู๋แหงเยย)
คิดถึงอ้วนจัง...
5 July ~๏ จะมีบ้างไหม ๏~ในวันที่ใจมันจะยอมแพ้ วันที่มองไม่เห็นแสง วันที่ชีวิตไม่มีแม้แต่เรื่ยวแรง... ไม่มี......
เหมือนคนที่กำลังจะจมน้ำ และยังต้องเจอพายุฝน ทำได้แค่เพียงรอคอยเวลาที่จะพบกับใครสักคน
แล้วเขาจะเดินเข้ามา ยื่นมือนึงให้ฉันนั้น..เห้็นแสงทางข้างหน้า เติมพลังชีวิตให้ฉันได้พบกับตา ในวันที่ฉันนั้นไม่มีอะไรจะเหลือเลย..
ปัญหาทยอยเข้ามาสุ่ม ที่คอยจะรุมให้แพ้ ทำได้แค่เพียงรอคอยเวลา ที่จะพ้นจากความอ่อนแอ...
แล้วเขาจะเดินเข้ามา ยื่นมือนึึงให้ฉันนั้น..เห้็นแสงทางข้างหน้า เติมพลังชีวิตให้ฉันได้พบกับตา ในวันที่ฉันนั้นไม่มีใคร... เขาจะเดินเข้ามา เติมวันที่ท้อให้มีเรี่ยวแรงขึ้นใหม่ ทำให้ฉันนั้นรู้ความสุขเกิดขึ้นได้ในใจ ตราบใดที่ความหวังยังมี ฉันจะรอวันนั้น..
" เพราะฉันรู้ว่าเขามีอยู่จริง และจะไม่ทิ้งให้ฉันไหวหวั่น เขาไม่ใช่แค่ความฝัน..!!! " 24 May ~๏ รับปินยา 10 ส.ค. นี้นะครับพี่น้อง ๏~สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ ไปพระราชทานปริญญาบัตร แก่ผู้สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ประจำปีการศึกษา 2548
สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จพระราชดำเนิน แทนพระองค์ ไปพระราชทานปริญญาบัตรแก่ผู้สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ประจำปีการศึกษา 2548 จำนวน 6,860 คน ในวันพฤหัสบดีที่ 10 สิงหาคม 2549 ในภาคเช้าและภาคบ่าย โดยในภาคเช้า เวลา 11.00 น. และในภาคบ่าย เวลา 15.00 น. ณ หอประชุมใหญ่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
ละเจอกันเน้อเจ้า...
To be continue....
14 May ~๏ ชีวิต ๏~หึหึ... กว่าจะหาเวลามาเล่นเนทได้ สุดยอดมากๆๆๆๆๆๆ....
ตอนนี้มาทำงานที่โรงพยาบาลวานรนิวาส จ.สกลนคร สุดยอดของกองกำลังคนไข้ มาแบบไม่ลืมหูลืมตา เราเป็นหมอที่นี่คนเดียวด้วย หุหุ ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว วันแรกของการทำงาน ตัดสินใจ admit คนไข้คนนึง คุณยายอายุเยอะและ มาด้วยอาการบวม บวมจนหน้าเบ้ แล้วแกก็ดู weak ๆ เลยให้นอนโรงพยาบาลเลย 555 วันแีรกต้องออก round ward กั๊กๆๆๆๆ แถมมีเคสรีเฟอร์มามากมาย จาก รพ ข้างเคียง 5555 เป็นหมอคนเดียวนี่นาเนอะ และนี่คือ "วันแรก" ของการทำงาน ผอ. ที่นี่ก็ไฟแรงมากๆๆๆๆๆๆๆ ประชุมดุเดือดที่สุด เราก็ดันเป็นทันตแพทย์ซะด้วย เลยได้รับตำแหน่งไปหลายอยู่ ก้หัวหน้าฝ่าย 1 ละ ต้องดูแลทันตาอีกตั้ง 7 ชีวิต ผู้ช่วยอีก 3 ชีวิต หุหุหุ แถมยังพ่วงตำแหน่งประธาน IC (การป้องกันการติดเชื้อใน รพ) และก็ประธานงาน 5ส อีก กรี๊ดดดดดดดดดดดดด........
แต่ตอนนี้ก็เริ่มตั้งตัวได้ละหละ ท่องไว้ทุกวัน "สติมา ปัญญาเกิด" กั๊กๆๆๆ ก็ตอนแรกๆมันเหวอๆ แบบไม่เคยเจอ กูไม่รู้ กูทำไม่เป็น กูไม่รู้จะทำไง งานเอกสารก็... โอ๊ะ!!!!.... วันนี้เหนื่อยมากๆๆ ผ่าฟันคุดไป 3 ซี่ ทำคนไข้ไป 24 คน เหนื่อย... คิดถึงเพื่อนๆมาก แบบว่าอยู่นี่อยู่ในช่วงปรับตัว ทำงานๆๆๆๆ เปนกำลังใจให้ด้วยนะคะ T.T
To be continue.....
ปล. คิดถึงคณะจังเลยหงะ มีอาจงอาจารให้ถาม.... ยังไงก็ขอขอบพระคุร อาจารย์ ยศนันท์ มากนะคะ ที่ให้หนูรบกวนโทรไปได้ตลอดเวลา กราบขอบพระคุณงามๆค่ะ 3 March ~๏ อิสรภาพ ๏~topic1 : ทักษิน VS สนธิ (
 )ประเทศไทยรวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทย
เป็นประชารัฐผไทของไทยทุกส่วน
อยู่ดำรงคงไว้ได้ทั้งมวล
ด้วยไทยล้วนหมายรักสามัคคี
ไทยนี้รักสงบ
แต่ถึงรบไม่ขลาด
เอกราชจะไม่ให้ใครข่มขี่
สละเลือดทุกหยาดเป็นชาติพลี
เถลิงประเทศชาติไทยทวีมีชัยชโยฯ
topic2 : ทันตแพทย์หญิงคนใหม่ (
 )และแล้ววันนี้ที่รอคอยก็มาถึง
ฝั่งฝันที่ตั้งใจ....
กว่าจะได้เป็นคุณหมออย่างที่ฝัน
ใช้เวลาเป็นนักเรียนที่นี่ 6 ปี เต็มๆ
เมื่อคืนนอนไม่หลับเลย
คิดไปเรื่อยว่า...
หลังจากพรุ่งนี้ไป ชีวิตเราจะเป็นยังไง
จริงๆก็เหลือรายงาน 1 ฉบับ
ต้องแก้ไขให้เสร็จสมบูรณ์
แต่ก็ 15 เอ้ย.. 10% เอง
555 ก็นะ ปั่นถึงวันสุดท้าย
6 ปีที่นี่ สอนให้เราเรียนรู้อะไรหลายอย่าง
ไม่ใช่แค่เรื่องทันตแพทย์อย่างเดียว
สอนให้เราได้รู้จัก ตอกย้ำเข้าไปในจิตใจ
ว่า "มนุษย์" มีความหลายหลายยิ่งนัก
ที่ยากที่สุดในการเรียนที่นี่ก็คือ
การเรียนรู้มนุษย์.. นี่แหละ
ช่วงนึงของชีวิต ก็เคยไม่อยากหายใจเพราะมนุษย์
เคยเดินลงถนนรามคำแหงแบบไม่ดูรถ
คิดว่ามึงอยากชนก็ชน
ตายก็ตาย เจ็บก็เจ็บ
รู้เพียงอย่างเดียวตอนนั้น
คือ "เบื่อ"
มองกลับไปก็อดใจหาย
คิดว่าถ้าวันนั้นเราตายรึเปนอะไรไป
จะมีวันที่เราได้ดีใจ ตื่นเต้น นอนไม่หลับ
....ยังงี้บ้างมั้ย
มาจนถึงวันนี้คนที่เราคิดถึงที่สุดกลับไม่ใช่ตัวเอง
แต่เป็น "พ่อ กะ แม่"
ตอนนี้กำลังจะร้องไห้
ดีใจที่ทำสำเร็จ
อย่างน้อยก็ทำให้ท่านได้ภาคภูมิใจ
สัญญากะตัวเองไว้ว่า
ต่อจากนี้ไปจะทำให้ท่านสบาย
พาท่านไปทัวร์ต่างประเทศ ในประเทศ
ซื้อของดีๆให้ท่านใช้
พาท่านไปกินอะไรอร่อยๆ มีประโยชน์
ซื้อรถยุโรปเจ๋งๆให้ท่านขับเชิดหน้าชูตา
และทั้งหมดนี้จะต้องเกิดขึ้นให้ได้...
นอกจากพ่อแม่ละ ก็ยังมีผู้ชายอีกคน
ถึงแม้ว่าจะทำเราเศร้า เหงา ร้องไห้บ้าง
แต่เค้าก็ไม่เคยทิ้งให้เราอยู่คนเดียว...
ในวันที่เราไม่อยากหายใจ...
ยิ่งนานยิ่งรัก รักๆๆๆๆๆๆๆ
ตอนนี้ก็หวังแต่เพียงว่า
ความสำเร็จในการศึกษาครั้งนี้
จะทำให้ชีวิตเราสองคนสบายขึ้น
ในแง่ไหนนั้น.. ก็คงต้องติดตามกันต่อไป
รักจังเลย ^^
topic3 : บรรพบุรุษ ( )วันนี้มานั่งคิด.. คิด.. คิด..
เราเลยเกิดอาการตัดสินใจว่า..
เราเองก็ไม่ได้เกิดมาเป็นทายาทตระกูลดัง รึร่ำรวย
แต่เราตัดสินใจแล้วว่า..
"เรานี่แหละ จะเป็นบรรพบุรุษของตระกูลดัง และร่ำรวยให้ได้"
เอาใจช่วยหนูด้วยนะคะ
topic4 : พรุ่งนี้ (
)เมื่อตะวันจะลับฟ้า..
พรุ่งนี้ใกล้จะมาถึง
เราคงต้องจากกันวันหนึ่ง
วันซึ่งมีทางของตัว
แม้ว่าวันจะผันผ่านไป
แต่หัวใจยังอยู่
นานแค่ไหนขอให้เธอรู้...
"เพื่อน" ยังอยู่ในใจเสมอ.... 27 February ~๏ สุดยอด ๏~เมื่อวันเสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมา (26-27)
เราได้มีโอกาสไปร่วมสัมมนาเพื่อสร้างธุรกิจระดับประเทศ
ซึ่งจัดขึ้นทุก 4 เดือน (Weekend leadership seminars; WLS.)
ครั้งนี้ Doug Wead** มาเป็น guest speaker หลัก
นอกจากนี้ยังมี guest อีกหลายคนเลยหละ
ทั้งจากฟิลิปปินส์ มาเล ...
เขาพูดได้สุดยอดมากๆๆๆ
งานนี้มีคนเข้าร่วมกว่า 4500 คน
แน่น สนั่นฮอลล์...
(**ท่าน Doug Wead เป็นถึงที่ปรึกษาประธานาธิบดีสหรัฐ
เป็นเพื่อนกับเรแกนอีกตะหาก
เขาก็ทำธุรกิจกับ Network 21
โหย.. แบบว่าสุดยอกมากๆเลยอะ !!!)
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
ทุกสิ่งที่แขกปราศัยรับเชิญได้บอกเล่า แนะนำ
เป็นสิ่งที่น่าปรับทับใจมากๆ
มีประโยคนึงเขาบอกว่า
"ถ้าต้องการประสบความสำเร็จอย่างแท้จริง
เราควรจะมีคุณสมบัติ 3 ประการนี้...
1. คุรควรที่จะมีความฝันที่ชัดเจนในชีวิต
2. เรียนรู้ที่จะดึงศักยภาพตัวเองออกมา
(ศักยภาพคนเราไม่มีขีดจำกัด ตราบใดที่เรายังคงมีความฝันอยู่)
3. ช่วยเหลือผู้อื่นให้ประสบความสำเร็จไปกับเรา"
และที่สำคัญอีกอย่าง เราต้อง Fail forward !!
แล้วก็มีอีกหลายอย่างเลย
เยอะมากๆๆ
แต่ที่โดนเราที่สุดก็ไอ้ข้างบนอะ อิอิ
:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
เมื่อวานเราได้มีโอกาสไปดูรูป screen shot เก่าๆ
เห็นแล้วทีแรกจะลบ
แต่ลบไม่ลง คิดถึงเพื่อนๆเหมือนกัน
อยากย้อนเวลากลับไปอีก หนุกดีเหลือเกิน
พี่ก้อง อีฟ นพ โจ้ เมี๊ยะ ริด พรีส ริว เป้ แบงค์ ปอย ผุด ป๋าฮิป
ป๋าหมี วา ฝุ่น พจน์ น้องแอน นายมายากร ฮิโซกะ เป็นต้น
คิดถึงทุกคนนะค้า..
|
To be continue...
|
|
